Hoogovenslakken zijn niet hetzelfde als staalslakken:
- "Hoogovenslak is een bijproduct dat vrijkomt bij de productie van ijzer [ruwijzer] in hoogovens. Daarbij worden ijzererts, schroot en smeltmiddelen, tezamen met cokes als brandstof in een hoogoven gebracht. De cokes worden verbrand voor de productie van koolmonoxide, dat het ijzererts reduceert tot gesmolten ijzer. Op dit ijzer drijft de slak, die hiermee gelijktijdig wordt afgetapt. Nadat slak en ijzer van elkaar zijn gescheiden, wordt de slak door het inspuiten van een grote hoeveelheid water snel afgekoeld, waardoor de slak in zandachtige korreltjes met een glasachtige structuur uiteengeslagen wordt (er treedt geen of slechts een geringe mate van kristallisatie op; omdat het een beetje op grof zand lijkt, heet hoogovenslak ook wel slakzand). Dit proces wordt granuleren genoemd." (HCM Cement)
"Hoogovenslakken zijn relatief stabiel en veilig. Ze worden veel gebruikt in cement en beton", bijvoorbeeld in bouwblokken.
Zie verder bij hoogovencement. - Staalslak is niet hetzelfde als hoogovenslak: "staalslakken komen uit de staalproductie en hebben méér risico's voor milieu en gezondheid".
Staalslakken worden soms LD-staalslakken genoemd (naar het Linz-Donawitz proces) en heten in België RVS-slakken.
De Bouwgrondstoffen catalogus België vermeldde ooit:
"RVS-slakken in niet-vormgegeven toepassingen kunnen problemen geven met de uitloging van zware metalen, waarbij vooral chroom en nikkel kritische parameters zijn. Wat betreft cementgebonden of CO2-vormgegegven producten op basis van RVS-slakken zijn er geen problemen voor wat betreft het eerste en tweede leven gekend. Voor deze reden worden RVS-slakken veelal gebruikt in gebonden toepassingen (vormgegeven bouwstof of in niet-vormgegeven bouwstof) en meestal niet als niet-vormgegeven bouwstof. Er is een grondstofverklaring vereist. In de grondstofverklaring wordt nagegaan of het materiaal waarin de RVS-slakken worden gebruikt, voldoet aan de uitloogcriteria."
In Nederland zijn staalslakken vaak toegepast bij de aanleg van bijvoorbeeld (GGD Leefomgeving):
- vuilstortplaatsen (om die af te dekken)
- geluidswallen te maken
- (de onderlaag van) wegen aan te leggen
- dijken te versterken
- de kust te beschermen
- paden te verharden.
Het blijkt dat in die toepassingen bestanddelen van staalslakken negatief kunnen zijn voor de gezondheid van mens en dier door bloedneuzen of door geïrriteerde ogen, huid of luchtwegen. Dit geldt vooral als er uitspoeling is door regen of grondwater (wat vaak het geval is...).
Bij de genoemde toepassingen zijn de staalslakken ongebonden (in België "niet-vormgegeven"), omdat de staalslakken niet vermengd zijn met bepaalde andere materialen waardoor ze (vermoedelijk) geen schade meer kunnen aanrichten.
De gebonden vorm, zoals in sommige bouwblokken, wordt vooralsnog als ongevaarlijk beschouwd (situatie 2025).
Staalslakken lijken een beetje op grijze poreuze stenen, maar kunnen bijvoorbeeld ook wat gesinterd zijn (glasachtig).
staalslakken (ggd leefomgeving):
De herkomst van de term slak is niet duidelijk. Het woord slak kan ontleend zijn aan het Middelnederduitse slagge (bijproduct bij het smelten van metaalerts); men verbindt dit woord gewoonlijk via "afgeslagen metaalsplinter bij het smeden" net als slag met de wortel van slaan (dat uit het Oudhoogduitse slahan ontstaan is en dat slaan of doden betekent). Mogelijk is het Middelnederduitse woord overdrachtelijk ontstaan bij slagge (langdurig, vies, regenachtig weer): metaalslak als ongewenste, in grote hoeveelheden bij de ertsverwerking vrijkomende massa van gruis en schilfers. Bron Etymologiebank.
Ook de steenachtige rest in steenkoolas (verbrande steenkool) wordt slak of sintel genoemd. Vulkanische slak is het door een vulkaan uitgeworpen stolsel met een korrelgrootte van 4-32 mm. Bron Grondsoorten en Delfstoffen.
Zie ook activiteitenindex.
Eng. blast-furnace slag
